|
|
|
|
|
Kleine eendenkuikentjes Heel goed weet ik nog het volgende verhaal te herinneren. Op een zondag, zoals gewoonlijk waren we dus bij opa en oma in de Donkere Duinen, met de hele familie. Bij de boswachterswoning was aan de achterkant ook nog een vijver. Niet zo'n grote als dus de vijver midden in het bos. Maar voor ons toch heel mooi. We speelden daar buiten bij de vijver toen een oudere eend steeds haar jong onder water duwde.
|
Dit
zagen wij als kinderen natuurlijk goed en we schrokken daar erg van.
Huilend omdat de eend maar aan de gang bleef met het onder water duwen van
haar jong kwamen wij bij opa aan. Hij moest het
tenslotte wel weten. Hij vertelde dat dat dus de natuur was en het eendje
waarschijnlijk ziekelijk was of iets dergelijks. Dat geloof je als kind
natuurlijk toch niet. Wij met z'n drieën bleven huilen dat het kuikentje
gered moest worden. Tenslotte heeft opa het beestje eruit weten te vissen
en is het mee genomen naar binnen. En wel bij de kachel in de keuken. Wij
natuurlijk dik tevreden. Later heb ik me nog wel eens afgevraagd wat er
met het eendje is gebeurd. We hebben het nooit van hem gehoord. We denken
nu we ouder zijn dat opa het dus wel heeft dood gemaakt omdat het
waarschijnlijk wel wat mankeerde.
Dit blijft me toch steeds bij. En wat vonden we het toch zielig. |
