Dit zijn boswachter H.Hagen en zijn trouwe vriend Rosta, die men al jaren kent van het park "De Donkere Duinen". Vandaag is de heer Hagen voor het laatst in functie. Hij heeft de vijfenzestigjarige leeftijd bereikt en gaat nu van een welverdiend pensioen genieten. 

In de rubriek "Op 53 o Noorderbreedte" kan men meer over hem lezen. (Foto D.A. van Loon)

Zie hieronder het volgende stukje uit de Helderse Courant

"Op 53 o Noorderbreedte" Helderse Courant 30 juni 1956

Onze boswachter, Gradianen, de heer H.Hagen, is vandaag voor het laatst. In zijn ruime, gezellige woning in het park "De Donkere Duinen" heeft hij gistermiddag uit zijn leven verteld, heel dikwijls openhartig.  Hij is vijfenzestig jaar en daarmee is voor hem het ogenblik aangebroken, waarop hij afscheid moet nemen van zijn dierbare omgeving. Tweeëntwintig jaar lang heeft hij zijn voetsporen gedrukt  op de paden van het park, dat aan zijn uitstekende zorgen was toevertrouwd. Al ruim tien jaar doet hij dat in gezelschap van zijn trouwe makker, de voor de jacht afgerichte hond Rosta, die uit Amerika afkomstig is en destijds de overtocht maakte als verstekeling op een Griekse boot. Ook voor Rosta zijn de jaren schielijk vergleden. Het dier is niet zo fit meer als weleer; het is doof. Voor geen duizend gulden wil Hendrik Hagen hem missen. Vanwaar komt eigenlijk boswachter Hagen, die een begrip is geworden voor de bezoekers van het karige Helderse bos. In 1891 werd hij geboren in Reewijk. In 1911 maakte hij voor het eerst kennis met Den Helder, opkomend voor zijn nummer. Hij maakte deel uit van de vestingsartillerie landmacht van "Erfprins". In Boskoop zocht hij het in de kwekerijen en gedurende enkele jaren werkte hij aldus voor zichzelf. In 1916 trouwde hij in Boskoop en in 1917 kwam hij in Den Helder bij de plantsoenendienst. Hendrik Hagen zocht en vond een vaste betrekking, want er braken donkere tijden aan en de werkloosheid deed zich meer dan ooit gelden.

En toen, tweeëntwintig jaar geleden, werd hij boswachter. Hij wer dus belast met het toezicht. Er mocht daar in "De Donkere Duinen" uiteraard niets vernield worden, er moest een oogje worden gehouden op de bezoekers, in het bijzonder op de kinderen en vóór de oorlog bovendien des nachts op stropers. Terugblikkend kan gezegd worden, dat boswachter Hagen zich op voortreffelijke wijze van zijn taak heeft gekweten. Wat wij wél menen waar te nemen, is dat tikkeltje verlangen naar de jaren voor de oorlog, toen tientallen pauwen statig rondstapten en talrijke ganzen, kalkoenen, duiven een bezoek aan het park extra aantrekkelijk maakten.Is het een wonder, dat Hagen, die zo volledig "liefhebberde in de natuur", kon huilen toen de slechte tijd aanbrak? Er was voor de prachtige pauwen geen eten genoeg meer; zij waren gewend aan de lekkere hapjes van de bezoekers en toen dat weinige voer... Soms lagen 's morgens in de strenge winter, waaran geen weerstand kon worden geboden, negen pauwen tegelijk dood. En dan de Duitsers, die met grove wagens en voeten binnenstoven; de boel overhoop hakten en gingen vissen in de vijver. Hagen heeft er tegen gevochten.Wat meer te vertellen over deze karakteristieke figuur, die, lichtelijk gebogen, u tegemoet stapte en minzaam passeerde, als ge althans overal met de vingers afbleef. Dat vriendelijke gezicht met het zilvergrijze haar, het keurige snorretje en het plezierige baardje, gaat vandaag voor het laatst (officieel althans) door het park. Men zal er hem, zij het als gepensioneerde, stellig nog vaak kunnen zien, gehecht als hij is aan de natuur, waar het overigens naar zijn smaak wel eens wat te druk is de laatste jaren.

De woning in het park zal hij moeten verlaten; met zijn vrouw neemt hij zijn intrek in een huis aan de Diezestraat in Nieuw Den Helder, dicht bij de plek dus, waar zij tweeëntwintig goede jaren beleefden. "Of ik een hobby heb?" lacht hij, kwiek voortstappend, " 't Is altijd mijn hobby geweest, vroeg op te staan en de natuur in te trekken." En aan die hobby zal ook straks niet te tornen vallen, meent Gradus.

Wie Donkere Duinen zegt, noemt in één adem boswachter Hagen. Boswachter Hagen met zijn baardje, zijn stok en zijn hond Rosta is een bekende figuur. Hij werkt al jaren aan en voor zijn veertig hectaren natuurschoon. En daarom hebben we met hem een flinke wandeling gemaakt door de duinen, zoals hij dagelijks doet. Het is een noodzakelijke, maar plezierige wandeling hem. Want er komen vele mensen naar de Donkere Duinen. 

Voornamelijk natuurlijk uit Den Helder, maar ook veel Amsterdammers en buitenlanders die waarschijnlijk de folders der VVV 's beter lezen dan wijzelf.........Ach, en daarom staat er aan de ingang ook zo'n onvriendelijk bord. "Niet fietsen, niet plukken van bloemen of bomen, niet buiten de paden lopen". Maar een fraai en betrekkelijk klein grondgebied als deze duinen is ook om zuinig op te zijn.

De nieuwe huizen aan de Jan Verfailleweg slokken alle grond op, aan de andere kant rijst onverbiddelijk het waterleidingduin en de velden met de bordjes "militair terrein".

In het Zondag ochtendblad van Den Helder         (18 februari 2007) heeft een mooi stuk gestaan op twee volle bladzijden.

Als u op de foto klikt (dan nog 1x  op de foto) leest u het hele stukje uit de krant.

Hierna ook veel mailtjes en telefoontjes ontvangen.

heeft een mooi stukje gestaan over de

Donkere Duinen. Daarna heb ik ook verschillende reacties ontvangen en foto's. Deze worden ook op de website geplaatst.

Als u op de foto klikt (dan nog 1x  op de foto) leest u het hele stukje uit de krant.