| Dit
is Ellen Siersma op zo'n tienjarige leeftijd.
Ellen mailde mij
n.a.v. het stukje in het Zondagsblad van Den Helder. Daar stond
een reportage over boswachter Hagen. Zij herinnerde zich
boswachter Hagen nog goed.
Dit is wat zij
mij mailde:
Mijn naam is
Ellen Tesselaar-Siersma, en ik heb onlangs het stukje over uw
opa in de zondagskrant gelezen. Ik ken uw opa niet als
boswachter maar heb een andere herinnering aan hem.
Ik heb
vroeger in de Dongestraat gewoond en uw opa woonde in het kleine
bejaardenhuisje in de Diezestraat.Wij noemden dat huisje ook
altijd het boswachterhuisje. Wanneer ik naar de lagere school
ging, kwam ik altijd door de steeg langs het huisje van uw opa.
Ik zwaaide altijd (hoewel ik het altijd een beetje een eng
mannetje vond, met zijn witte haren).
Op een dag was
hij in de tuin en riep hij mij bij zich.(ik zal toen een jaar of
10 zijn geweest)
Ik kreeg toen van
hem een plantje, een lidcactus. Dit vond ik heel leuk. Ik kreeg ook
een plantje voor mijn zus geloof ik. Dit vond ik toch heel
speciaal en dit plantje heb ik altijd trouw gekoesterd. Het
heeft heel lang geduurd voor er bloemetjes in kwamen en vaak was
het maar een treurig dingetje maar ik kon het nooit over mijn
hart verkrijgen om het weg te gooien.
En nu komt het,
31 jaar later heb ik nog steeds dit plantje op mijn schouw
staan. Het heeft al 2 verhuizingen overleefd. Krijgt bijna nooit
water (want echt groene vingers heb ik niet). Mijn man had hem
al jaren geleden willen weggooien want hij bloeit al jaren niet
meer.
Toch heb ik het
plantje altijd trouw bewaard. Hij begint de laatste tijd zelfs
weer te groeien. (Verse aarde heeft wonderen gedaan).
Zomaar wegdoen
kan ik het plantje niet, maar als u hem zou willen hebben dan
mag dat.
Laat me het maar
even weten of ik u er een plezier mee doe.
Vriendelijke
groeten
Ellen Tesselaar -Siersma
|
