..

In het Zondagochtendblad van Den Helder las ik uw relaas over uw opa en oma, boswachter van de Donkere Duinen. Na het lezen van uw verhaal en uw ambitie om zoveel mogelijk over uw oma en opa te weten te komen ging ik in gedachten terug naar mijn jongenstijd 1935 - 1940.

Als boswachter  liep uw opa regelmatig rondjes in het park waar hij zeker in kennis kwam met mijn vader A.Schoorl, onderwijzer en een echter natuurliefhebber. Was altijd op zoek naar nesten; en het ringen van (nest)vogels. Zo liepen zij vaak samen door het park. Had uw opa een nest gevonden dan werd mijn vader daarvan op de hoogte gebracht. Zij konden het goed met elkaar vinden. Als mijn vader uw opa in het park niet kon vinden dan was daar altijd een loslopende zwarte bouvier om hem naar uw opa te brengen

Zo hebben wij in de leeftijd van +/- 10 - 13 jaar met uw opa en mijn vader door het park en ook in de waterleidingsduinen gelopen. Na afloop werden wij altijd bij uw oma binnengelaten en in de keuken gezellig nagekletst met een glaasje limonade.

Op de foto lijkt uw opa streng maar wij hebben hem nooit zo ervaren. Altijd even vriendelijk.

Dat zal wel anders zijn geweest tegen stroper Bertus Kikkert. Wij vonden zijn strikken ook wel in het naast gelegen duingebied.

In juni 1940 is er en hevig bombardement geweest op de stad Den Helder. Duizenden mensen zochten een goed heenkomen buiten de stad. Ons gezin - 9 personen - namen de toevlucht met toestemming van uw opa  - naar ik meen - in een padvinderskeet dichtbij de achterste ingang van het park. Als jongens hebben wij toen het hele park wat afgestruind. Maar nooit hebben wij toen van uw opa een berisping opgelopen. Wij dachten "Hij ziet ons niet", maar achteraf zei hij: "ik heb jullie wel gezien" Bijzonder aardig. Dus zo streng was hij niet.

Wel zal hij zich wezenloos hebben geërgerd aan Duitse soldaten. Deze gooiden handgranaten in de vijver om zo de daar rondzwemmende karpers en goudvissen dood of versuft uit het water te halen.

Wie de tekening van uw opa heft gemaakt is mij niet bekend. Wel was mijn oudste broer Henk Schoorl toentertijd op de kweekschool voor aankomende onderwijzers en leerde daar o.a. ook het vak tekenen. In die tijd +/- 1938 tekende hij heel vaak bijzondere mensen op de wijze zoals uw opa is weergegeven. Ik weet dat hij in de Bethelkerk op de achterste bank een blocknote op zijn knieën had en de voor hem zittende karakteristieke koppen van kerkgangers tekende om  deze later thuis uit te werken. De mogelijkheid is dus aanwezig dat hij ook uw opa op deze wijze heeft getekend.

Tijdens de oorlog zijn wij geëvacueerd geweest en weten van de tijd oktober 1940 tot mei 1945 niet hoe opa en oma Hagen hebben geleefd.

Na de oorlog is mijn vader weer begonnen aan zijn hobby en heeft het contact met uw opa weer opgenomen.

In  de jaren 1954-1955 en daarna waren de politieke verhoudingen tussen West- en Oost Europa gespannen. Een inval van communistische landen werd verwacht., Mijn vader had een vergunning gekregen om de militaire duinen in te gaan en daar zijn hobby te doen. Op een dag kreeg hij van de militaire veiligheidsdienst een oproep om langs te komen. Hun verzoek was de vriendschap met uw opa te verbreken. Het bleek dat uw opa het communistische blad De Waarheid las en in de ogen van deze dienst niet te vertrouwen meer was. Ik weet niet hoe mijn vader op dit verzoek heeft gereageerd. Als hij deze vriendschap niet verbrak zou zijn vergunning worden ingetrokken en dat zou voor mijn vader een ramp zijn geweest. Maar ik denk dat hij op een bepaalde manier ook wel contact met uw opa had om zo zijn vergunning veilig te stellen.

Ook hebben wij als gezin (twee dochters) in die tijd uw opa en oma weer bezocht om over het verleden weer eens te praten. Daarna is het contact verwaterd.

Wij blijven met plezier aan uw grootouders denken.

Met vriendelijke groeten J.S.Schoorl

Bij deze wil ik de heer Schoorl hartelijke bedanken voor zijn mooie bijdrage.

De boswachterswonig waar altijd even werd nagekletst bij een glaasje limonade.

Tekening waarschijnlijk gemaakt door Henk Schoorl.